Sa tantsa ko, maaring ito na ang pinakanakakadiring kitchen war ng dekada. Wala pa ako’ng naririnig na mas kahindik-hindik pa rito.

“Ano buh! Ano buh’rrr!!!” habang pilit na kinakalas ni Alona ang mga kamay sa kanyang leeg. Sa higpit, hindi siya maintidihan ni Eloy.

“Hayop Ka!” – at nakuha pa’ng magmura sa lagay niya’ng iyan.

“Anub. Buh! Bita. Bitawan. Mok. Mo ak. Akooo’rrr!” Tulo laway.

Samantalang si Eloy, hindi natitinag sa pagsakal. Poker face baga. Lalo tuloy nangingitim ang dati nang maitim na mukha ni Alona. Halata sa gilid ng kanyang mukha ang linya’ng dinaraanan ng astringent no.3

Sound proof ang kitchen na ito kaya walang magawa ang lyric coloratura soprano niyang paghum habang sinasakal. Humming ang naisip niyang paraan to get attention. Sinubukan niyang sumigaw at humingi ng saklolo pero laway lang ang lumabas.

Nasipat ni Alona ang mantika’ng ginamit niya sa pagprito ng bisugo kagabi. Habang abala si Eloy sa pagpiga ng kanyang leeg, tumityempo naman siya’ng abutin ang maitim na transparent na garapon – at nang maabot, dali-dali niya ito’ng binuksan at ibinuhos sa leeg. Parang nagkaroon ng minahan ng cooking oil na bumulwak from nowhere sa leeg.

Unti-unting dumudulas ang pagkakasakal na iyon ni Eloy. At unti-unti na ri’ng nanunumbalik sa natural na itim ang mukha ni Alona hanggang sa tuluyan siya’ng makakawala sa pagkakasakal na iyon.

Nagtititiling tumakas papalabas ng bahay ang baklitang si Eloy. Asar-talo si Alona. Hindi nakaganti. Damn it!

© 2010, TH. All rights reserved. My blog, my words.
Sometimes the thoughts just come running almost without a halt
Please forgive some typographical errors and slipups. I don’t allow
anyone to copy what I’ve written here, but oh, If I cannot stop you
from doing so – Please quote or acknowledge this website. Ayos ba?